 |
Martine van de Vaucluse leverde mij over aan Martine van de Gard. Dat kwam goed uit, ik hoefde geen nieuwe naam te onthouden...
We begonnen in het pottenbakkersstadje van de Gard; Saint Quentin la Poterie De naam verraad het al, veel keramiek. Ook een Nederlander heeft hier zijn sporen achtergelaten en zet ze nog steeds. Reindert Overduin heeft o.a. alle huizen voorzien van een ´gebakken´ huisnummer. In zijn galerie in het centrum zijn vele kleurrijke creaties te koop.
Uzès is nu zo´n typisch Zuid-Frans stadje. Alsof de tijd hier stil is blijven staan.Met haar middeleeuwse uitstraling is het stadje een lust voor het oog voor mensen die van architecteur houden. Het chateau van Le Duché d´Uzès is ook zeker een blikvanger. Op het dak één der torens is het wapen aangebracht. Maar Uzès staat vooral bekend om haar traditionele markt. Je moet dan wel vroeg je bed uit want anders kun je bijna nergens meer parkeren. Maar het loont zich. Deze markt is echt geweldig! De levensmiddelenmarkt is in de binnenste kern van Uzès. Je kunt onder één van de vele doorgangen lopen om hier te geraken. De markt is zó kleurig, fleurig en geurig dat je moeite hebt om niet alles te kopen. Hier trof ik ook één van de Orthodoxe zusters van Solan, zuster Ambrosia. Zij verkoopt wijn en confitures op deze markt. Producten die zij en haar medezusters maken in het klooster van Solan. Ik kom hier later nog op terug.
Ik verliet Uzès en alle verleidelijke heerlijkheden, wat voor mij als Bourgondiër in hart en nieren niet zo eenvoudig was. Maar gelukkig was er iets anders wat mij in het verschiet lag, nl een natuurreservaat in de Camargue èn de stierengevechten...nee, nee...niet meteen negatief oordelen. Eerst kijken zometeen.
In het Centre de découverte du Scamandre in Vauvert kan men een kijkje tussen de vele vogelsoorten die de Camargue bewonen of op doorreis bezoeken. Er zijn wandelroutes uitgezet en op de routes zijn verschillende vogel-uitkijkposten geplaatst. De routes zijn begaanbaar voor zowel lichamelijk als visueel gehandicapten. Er wordt momenteel in Frankrijk veel aandacht besteedt aan het label ´Toersime&Handicap´Dit is een kwaliteitslabel die erkend wordt nadat er een strenge keuring heeft plaatsgevonden. Een deel van het strand in Grau du Roi heeft onlangs dit label ook ontvangen. Met ´Handi-Plage´ wil men vooral gehandicapte toeristen tegemoet komen. Er is een speciaal pad aangelegd zodat men met de rolstoel tot op het strand kan komen. Eventueel kan men speciale rolstoelen huren zodat men ook de zee in kan. Voor de gehandicapten is er een aangepast toilet, douche en omkleedruimte. Het strand is overigens gewoon te bezoeken door valide personen.
Het strand van Grau de Roi staat hier helaas nog niet in vermeld.
Grau du Roi staat ook bekend om de stierengevechten, de Course Camarguaise. Deze traditionele stierengevechten is een eeuwenoude traditie in de Camargue en niet te vergelijken met de Spaanse stierengevechten. Hiervoor wordt een kleinere ras stieren gebruikt, de Camargue stieren. Deze stieren zijn kleiner dan de Spaanse en daardoor ook beduidend sneller. De 'raseteurs' zijn diegenen die moeten proberen de 4 verschillende pluimen en touwtjes die aan/tussen/en achter de horens zijn bevestigd moeten verwijderen. Met een speciaal klauw in hun hand proberen zij zo deze pluimen van de horens te verwijderen. Elke pluim levert een bepaald bedrag op die telkens wordt verhoogd naarmate de course vordert. Tijdens mijn bezoek was er één stier waarbij het de raseteurs niet lukte om één der pluimen te bemachtigen en nadat de tijd om was werd deze stier als een held bejubeld! Alle stieren verlaten levend de arena en gaan weer van hun rustige leventje op één van de vele 'manades' in de omgeving genieten.
Zaterdag 23 juni viel ik met mijn neus in de boter. Het bleek n.l het feest van ST.Pierre ( Petrus bij ons )te zijn. St. Pierre is de beschermheilige van de vissers en werd er in de haven van Grau du Roi, Port de Camargue, flink gefeest. De vissersboten voeren met vlag en wimpels en luid toeterend de haven binnen. Ik zat samen met de directeur van het Office de Tourisme van Grau du Roi, Laurent Pelissier eerste rang. We zaten te lunchen op een gezellig terrasje in de haven met een prachtig uitzicht op de binnenvarende vissersvloot. Uiteraard genoot ik van de plaatselijke delicatessen zoals de Tellines, een klein schelpje dat heerlijk smaakt als apéritief of als entrée.
Aigues-Mortes, wat dood water betekent vanwege het vele zout, ligt in het zuidelijkste puntje van de Camargue en is gesticht door Lodewijk IX met de bedoeling om hier een haven te bouwen zodat er vanaf hier kruistochten konden worden ondernomen. Tweemaal is dit ook gebeurd. Van de tweede kruistocht keerde Lodewijk IX nooit terug, hij stierf aan de pest. De Constance toren is gebouwd als uitkijk- en vuurtoren maar deed ook dienst als gevangenis en waar tijdens de godsdienstoorlogen dankbaar gebruik van is gemaakt. Hugenoten werden hier soms tientallen jaren, als zij dit al overleefden, onder erbarmelijke omstandigheden gevangen gehouden.
In hele bijzondere ontmoeting had ik op het einde van deze persreis n.l. het Orthodoxe klooster van Solan. Veel mensen weten wel dat ik 'iets' heb met religie, kerken, stilte, historie en dat ik altijd op zoek ben naar bijzondere mensen en bijzondere plekken in Frankrijk. En ook tijdens deze persreis werd mijn ´honger´ hiernaar weer voor even gestild.Want ik kan toch wel stellen dat het bezoek aan dit kleine klooster ´La protection de la Mère de Dieu´in de bergen van de Cevennen wel heel erg bijzonder was....
We werden allerhartelijkst ontvangen door zuster Jossifia en zuster Agnès. In een kleine ontvangstruimte kregen wij koffie en zelfgemaakte koek en vertelden zij enthousiast over hun werk; het maken van confitures, het produceren van wijn en het vervaardigen van wierook. Het klooster wordt bewoond door zestien zusters en een Orthodox priester. Abdis Hypandia zwaait de scepter over dit met liefde gevulde klooster. Liefde voor hun geloof, het hemelse, het aardse, voor de mensheid. Ondanks hun zwarte habijt en hoofdbedekking straalt hun gezicht als een zonnetje en verwarmen zij met hun hart meer dan een kachel ooit zou kunnen. Het liefste was ik hier voor een tijdje gebleven. Om na te denken, te bidden, te schrijven, te helpen op het land n niet te vergeten te zingen. Maar de zusters hebben mij uitgenodigd om terug te komen om dan alles te doen waar nu geen tijd voor was, een weekje bezinnen...retraite... heerlijk lijkt me dat...
|
|
